مثنوی مرغ خدا (بخش دوم)

گفت مرا قصه شیرین کسی            خسرو طبعم به هوس شد بسی
لطف خدا شامل اگر شد صبا                   شرح دهد قصه ی مرغ خدا
دورتر از منظر ما وشما                     در دل یک مزرعه ی آشنا
در قفسی محکم ونادیدنی                    پهن بساط شعف وخوردنی
هر دوسه مرغی پی یک چینه بود            شیوه شان سنت دیرینه بود
مرغی از آن دست پی نان نبود               چون ز مصیبت به تنش جان نبود
ضعف تن وروی کثیف وسیاه                              رقت بیننده برآورد وآه
چون همه را کار به پایان رسید                   اذیت او بود کز ایشان رسید
گاه به نوک پر ز تنش کنده اند                گاه به سر پنجه رخش خسته اند
بر سر او فضله می انداختند               پشت سرش شایعه می ساختند
روز وشبی چند چنین می گذشت            صبر بر آن حال بر او سخت گشت
روز دگر مردک دهقان رسید                     برسر آن مرغک بی جان رسید

/ 0 نظر / 10 بازدید