مثنوی مرغ خدا(بخش اول)

ای تو سرآغاز همه کارها           منگ ز توصیف تو هشیار ها
قصه به نام تو بیاراستم                  وز همه جز یاد تو پیراستم
گر چه خطابی به غلط کرده ام      نام تو بی وصف تو آورده ام
از همه مایی ومنی رسته ای           بی همه و با همه پیوسته ای
دست اشارت به تو چون شد دراز     ای زهمه وصف و اشارت فراز
هرکه اشارت به وجودت نمود          مرز بیان کرده تو را در وجود
من چه ستایم که بیان عاجز است       وصف وجود تو قلم را شکست
وصف تو دور است ز ادراک خلق          نیک تر آن به که ببندیم حلق
هرکه تورا در نظر آورده است       بی خبر است و خبر آورده است
با همه چیزی تو نه چون همنشین        یا همه چیزی تو نگویم چنین
بی حرکت بر همه فرمان دهی          جسم پریشان شده را جان دهی
جان مرا بهر خودت پاک کن     پاک کن آنگاه مرا خاک کن

/ 0 نظر / 8 بازدید